Veel mensen die ik spreek, denken dat er iets mis is met hen. Dat ze te gevoelig zijn, te boos, te angstig of te hard voor zichzelf. Daarbij hebben ze vaak moeite om helder te denken, ervaren ze onrust en extreme vermoeidheid, al dan niet gepaard gaand met aanwezige angsten die soms niet eens echt gevoeld of zelfs ontkend worden.

 

Met andere woorden: vanuit een vorm van zelfafwijzing kijken zij de wereld in om deze onbewuste overtuiging steeds opnieuw bevestigd te zien. Natuurlijk is het leven dan vaak zwaar en voor je gevoel niet of nauwelijks de moeite waard.

​

​​

Het zijn gewone mensen die ooit hebben geleerd te overleven. Die zich als kind zijn gaan aanpassen aan wat hun ouders, vaak onbewust, niet konden geven (onveiligheid). Hierdoor leiden zij nu een leven in (schijn-)veiligheid in plaats van vrijheid, alsof de onveiligheid van toen nog steeds bestaat in het hier en nu.

 

Een in aanleg normaal kind stemt zich altijd af. Altijd. Niet omdat het zwak is, maar omdat het afhankelijk is.

 

Zo ontstaan vanuit een onveilige situatie in de jeugd, op vaak onbewust niveau, overtuigingen, nare gevoelens en van daaruit patronen en uiteindelijk niet-helpende overlevingsstrategieën die ooit logisch waren, maar die een negatief zelfbeeld met gevoelens van schaamte, schuld, angst, of (afwijzing/ verlating) kunnen veroorzaken, oftewel het gevoel ernstig tekort te schieten.

 

Het probleem is niet dat deze gevoelens er zijn. Het probleem is dat we geleerd hebben ze te bestrijden of af te wijzen.

​

Die strijd houdt je in deze overlevingsstand gevangen.

​​

Werkelijk loskomen vereist iets anders:

Het niet-geziene, vaak boze en/of verdrietige kind in jezelf erkennen en omarmen, in plaats van het zelf opnieuw af te wijzen, zoals het je is aangeleerd.