Vanuit mijn achtergrond als psychiater heb ik jarenlang gewerkt binnen het denken in stoornissen, classificaties en behandelprotocollen.

​

Wat ik daarin steeds vaker miste, was ruimte voor betekenis.
Vooral de vraag waarom een mens doet wat hij doet, vanuit zijn of haar achtergrond, houdt mij bezig. Loos van het label dat erop wordt geplakt.

​

Veel van wat tegenwoordig als stoornis wordt geduid, zie ik als begrijpelijke reacties op onveiligheid, afstemming en gemis in de vroege ontwikkeling.

Niet als iets dat “gerepareerd” moet worden, maar als iets dat begrepen en erkend wil worden.

​

In mijn werk verschuift de focus daarom van diagnose naar inzicht.

Van bestrijden naar erkennen.

Van aanpassen naar loskomen en eigen regie.

​

Loyaliteit aan ouders mag daarin bestaan. Ze emotioneel loslaten is geen verraad, het is vaak een noodzakelijke stap in heling.